Kijk ook eens op:

Wil Ik Berekenen

 

Alle informatie in een notendop

Het gehoor

Dingen die bewegen en iets raken veroorzaken trillingen die zich door de lucht voortplanten. De trillingen worden door het oor waargenomen en in geluiden omgezet, variërend van het geluid van een vallende speld tot het oorverdovende lawaai van een straalvliegtuig.

Wanneer we iets horen, reageren onze oren op geluidsgolven of op hele kleine veranderingen van de luchtdruk. Deze worden omgezet in elektrische prikkels en doorgegeven aan de hersenen, waar ze als 'geluiden' worden geïnterpreteerd. Onze oren vangen constant geluidsgolven op, maar we leren op bepaalde geluiden wél en op andere niet te reageren.

Hoe horen we?

Het oor bestaat uit drie delen: het uitwendige oor, het middenoor en het inwendige oor. Het uitwendige oor wordt gevormd door de oorschelp en de gehoorgang, die naar het onzichtbare deel van het oor leidt. Het zichtbare deel, de oorschelp of auricula, dient als ontvanger van de geluidsgolven, die vervolgens via de gehoorgang naar het middenoor stromen De op deze manier doorgegeven geluidsgolven zorgen ervoor dat het trommelvlies, dat de ingang van het middenoor afsluit, gaat trillen.

Het middenoor is ongeveer acht keer zo klein als het uitwendige oor. In deze kleine holte in de schedel bevindt zich het trommelvlies. Aan de voorzijde staat de holte via een smalle buis in verbinding met de neus. Die verbinding, de buis van Eustachius, zorgt ervoor dat de luchtdruk in het middenoor gelijk is aan de luchtdruk buiten het oor. Vandaar dat onze oren kunnen 'openspringen' als we ons moeten aanpassen aan luchtdrukveranderingen. het gehoor - bouw van het oor

In de holte van het middenoor bevinden zich drie botjes, de gehoorbeentjes. We noemen ze ieder naar hun kenmerkende vorm: hamer (malleus), aambeeld (incus) en stijgbeugel (stapes).

Trillingen van het trommelvlies worden via de hamer en het aambeeld doorgegeven aan de stijgbeugel, die ze vervolgens overbrengt op wat we het ovale venster noemen. Dit is de verbinding tussen het middenoor en het inwendige oor. Het inwendige oor zet de trillingen dan om in elektrische prikkels die door de hersenen worden geïnterpreteerd. Het speelt ook een heel belangrijke rol bij ons gevoel voor evenwicht.

Het inwendige oor staat via de gehoorzenuw in verbinding met de hersenen. Het bestaat uit drie holle, buisvormige kanalen, het zogenaamde labyrint (dat voor ons evenwichtsgevoel zorgt), en uit een gang in de vorm van een slakkehuis (de cochlea), waar we drie 'kamers' kunnen onderscheiden. Deze zijn bedekt met minuscule haartjes en gevuld met een vloeistof. Alleen het slakkehuis heeft met het gehoor te maken. De trillingen die de vloeistof in het slakkehuis bereiken, zorgen ervoor dat de haartjes gaan bewegen. Dit proces verandert de trillingen in precies overeenkomstige elektrische stroompjes. Hoe meer de haartjes bewegen, hoe hoger het voltage.het gehoor - hoe wordt geluid waargenomen

Hoe hard?

Het volume - de mate van energie in geluid - wordt gemeten in decibels (dB). Fluisteren bedraagt ongeveer 15 dB, een gewoon gesprek 40 dB, het luidruchtige geroezemoes op een druk kantoor 50 dB, en een drukke straat 90 dB. Nog hogere geluidsterkten worden onverdraaglijk. Geluiden harder dan 100 dB (bijvoorbeeld het geluid van een vliegtuigmotor) doen pijn aan je oren en kunnen schade toebrengen aan het trommelvlies.

Doofheid

Bij de meeste mensen neemt het gehoor af naarmate ze ouder worden. Dit komt vooral doordat de beentjes in het oor minder beweeglijk worden en de trillingen niet meer worden doorgegeven aan het inwendige oor.

Oorinfecties kunnen het trommelvlies beschadigen of de werking van de gehoorbeentjes aantasten, wat tot doofheid leidt.

Bronnen

  • http://mens-en-gezondheid.infonu.nl
  • http://www.menselijk-lichaam.com
  • http://www.medicinfo.nl

Reacties